Getuigenis

Ik leef in ‘extra time’ en daar geniet ik elke dag van!

Reeds van toen ik jong was en ik wist dat er longtransplantaties konden uitgevoerd worden, had ik voor mezelf als muco uitgemaakt dat ik dat zeker wilde als het ooit zover zou komen! Ik wil leven! En ik wil elke kans grijpen om te leven!

Wanneer is het juiste moment? 

Het enige waar ik het moeilijk mee had was: wanneer is het het juiste moment om op de wachtlijst te gaan? Wanneer ben je ziek genoeg maar tegelijk niet te ziek zodat je nog sterk genoeg bent om de operatie te doorstaan?

In 2007 vond mijn dokter dat het tijd was om over een longtransplantatie na te denken. Een multiresistente pseudomonas maakte mij toen heel vaak ziek. Dr. Van Schil stelde voor om de vooronderzoeken al te doen zodat alles zeker in orde was voor het geval ik plots heel ziek zou worden. Die onderzoeken blijven vijf jaar geldig dus je hoeft niet direct op de lijst te gaan. Mijn zus en ik besloten om die onderzoeken samen te doen. Zij werd in 2009 getransplanteerd en alles verliep heel vlot! Mijn zo’n voorbeeld wat het voor mij nog duidelijker dat ik dit ook wilde!

Laat het nu maar allemaal gebeuren, ik ben er klaar voor!

In 2010, ik was toen 37 jaar, werd ik veel zieker, om de twee weken IV-kuur of Orale antibiotica die niet altijd het gewenste resultaat brachten, constant zuurstofgebruik. Na gezamenlijk overleg met mijn dokter werd ik eind november op de wachtlijst geplaats. De gemiddelde wachttijd was toen 7 maanden dus ik ging ervan uit dat het voorlopig mijn beurt nog niet zou zijn. Groot was mijn verbazing toen ik de nacht van 4 op 5 januari 2011 om half 3 telefoon kreeg van Leuven: “Wij hebben longen voor u!”. Vijf weken stond ik op de lijst! Wat een nieuwjaarsgeschenk! Een droom die in vervulling ging!

Ik was zenuwachtig maar ze me kwamen zeggen dat de longen oké waren kwam er een rust over me! Laat het nu maar allemaal gebeuren, ik ben er klaar voor! Voor de mensen rond mij was het veel moeilijker. Mijn vader, mijn zus, mijn vriend Bart, mijn schoonbroer Tom, zij moesten mij achterlaten in de superhanden van het transplantteam van Leuven

Toen ik ’s avonds wakker werd dacht ik dat de operatie niet doorgegaan was! Ik kon heel moeilijk ademen, mijn borstkas deed pijn zoals voor de transplantatie en ik voelde veel slijmen en vocht. Maar al snel werd duidelijk dat ik wel mooie superlongen had gekregen!

Ik probeer al mijn dromen te vervullen!

Na de transplantatie verliep alles heel vlot. Na een dag mocht de tube eruit, na twee dagen naar medium care en op dag 9 zat ik al te fietsen! Ik voelde elke dag dat ik meer kon, wel afgewisseld met de nodige middagdutjes. Na enkele kleine strubbelingen: kleine klaplong, mijn hart dat soms even op hol sloeg (was snel onder controle met medicatie) en een te hoge prograftspiegel, mocht ik na 23 dagen naar huis!

Vanaf toen is het elke dag beter gegaan. Eindelijk ’s morgens wakker worden en mijn dag kunnen beginnen. Niet meer hoesten, hoesten en al terug moe zijn terwijl je dag nog moet beginnen. Geen zes aërosols meer per dag (in het begin wel nog twee) en geen urenlange drainages meer. Sporten als ik het wil! Al moet ik met sporten wel opletten dat ik niet te veel wil doen want dan volgen er enkele dagen rust. Maar dit is echt zalig!

Een half jaar na mijn transplantatie ben ik voor Tom, Dizze, Stef en Veronique gaan supporteren toen ze de Mont Ventoux op fietsten. Toen dacht ik: dit wil ik ook! En twee jaar later was het zover: ik boven op de top van de Mont Ventoux! Een tweede droom die in vervulling ging. Ondertussen rijd ik ook terug met de motor, mijn derde droom. Zo probeer ik al mijn dromen te vervullen. Het is fantastisch om samen met mijn zus en Tom eindelijk ten volle te kunnen leven!

Dank je wel donor om mij een tweede leven te geven! Om je onbaatzuchtige gift die mijn leven heeft gered!

Ik leef in ‘extra time’ en daar geniet ik elke dag van!